شتاب کن دل آرا، شتاب کن!


دو روز است دارم هی با خودم کلنجار می روم که در مورد دل آرا دارابی بنویسم که قرار است همین روزها بکشندنش/بکشیمش بالای دار که تنش به رعشه ی مرگ بیافتد و لابد “عدالت” اجرا شود. دو روز است با خودم می گویم از کدام راستا وارد شوم. بگویم دل آرا اعترافات خودش را رد کرده است؟ بگویم جزییات صحنه ی قتل با قاتل بودن دل آرا نمی خواند؟ بگویم یک دختر ِ طرد شده توسط خانواده اش دارد می گوید پسری که به من می گفت دوستم دارد طرف را کشت و من گردن گرفتم چون پسرک گفت ۱۷ ساله ام و اعدامم نمی کنند؟ بگویم دل آرا و حضرت آقای عاشق کور خوانده اند، ما ۱۷ ساله که هیچ، کمتر از آن را هم می کشیم بالای دار؟


پدربزرگم این اواخر می گفت “مردم رحم و مروت ندارن”. خبر نداشت صحنه ی اعدام می شود سیرک و جمع می شویم به تماشا.

دو روز است دارم دور خودم می چرخم و بازهم این نشد چیزی که باید بشود.

پس نوشت: در “مرگ ناصری” شاملو (در جدال با خاموشی، صفحه ی ۲۸۰) می خوانیم،

 

 

رشته ی چرم باف فرود آمد، و ریسمان ِ بی انتهای سرخ، در طول ِ خویش، از گرهی بزرگ، برگذشت، “شتاب کن ناصری، شتاب کن!” – از صف ِ غوغای ِ تماشائیان، العازر، گام زنان راه خود ِ گرفت، دست ها، در پس ِ پشت، به هم درافکنده…

 

 

 

جایی می خواندم که “تماشائیان” دقیقا همان “تماشاچیان” نیست و ایهامی دارد به اینکه “مسیح ِ خار به سر” تماشایی تر بود یا “ایستادگان به نظاره”.
کمانگیر

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: