دوگانگی!

بچه که بودیم مادر طی تشریفات حکومتی‌اش! بیشتر وسایلهای خانه را به دو دسته تقسیم کرده بود:

1- دم دستی ها ( برای خودمان و پیش پا افتاده ها!)

2- ویژه‌ها ( برای مهمانها و آقازادها! )

از ظرفهاو فنجانهای شیک چینی که گوشه کمد خاک میخورد یا حتی اون پتوهای ملافه دار خنک! با گلهای رنگارنگ بگیر تا کل اتاق بزرگه با مخلفات داخلش، که هیچ کدومشون برای ما که دم دستی بودیم!! نبود و برای مهمانهای سوگلی و عزیزتر ازجان بود… حالا بماند چقدر حسرت مهمان مامان بودن را کشیده ایم!!

تازگی ها فهمیده ام بعضی از آدم ها هم گویی خواسته یا ناخواسته شخصیتهای محترمشان را تقسیم بندی کرده اند.آن قسمت زوار دررفته وخراب مراب و لب شکسته هایش برای دم دستی‏‌هایشان است و آن شخصیت فرهیخته! و اتو کشیده و متعالیشان را نگه داشته اند برای نور چشمیها و از ما بهترانشان!

بهانه های 26 سالگی

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: